آدرس های زیرشبکه

از ویکی جامع پردیس دانشگاهی دانشگاه قم
پرش به: ناوبری، جستجو
مهندسی اینترنت
مقاله بعدی:آدرس دهی بدون کلاس
مقاله قبلی:کلاس های آدرس IP


در جلسات قبل گفته شد که ممکن است یک شبکه (به عنوان مثال، یک شبکه از کلاس C) از چند بخش مختلف تشکیل شده باشد که با استفاده از یک یا چند مسیریاب از هم جدا شده اند. هر کدام از این شبکه ها به عنوان یک زیرشبکه شناخته می شوند.

از دید یک مسیریاب خارجی کل شبکه (مجموعه ی شبکه های محلی) با استفاده از یک آدرس واحد (مثلاً 211.11.121.0 برای کلاس C ) شناخته می شود. اما، لازم است که روشی وجود داشته باشد تا مسیریاب های داخلی نیز قادر به شناسایی و تفکیک زیرشبکه های داخلی باشند. همچنین، لازم است که هر سیستم انتهایی قادر به تشخیص سیستم های انتهایی حاضر در شبکه ی محلی مشترک با خود و سایر شبکه های محلی باشند. در واقع، یک سیستم انتهایی با استفاده این اطلاعات تصمیم میگیرد که آیا ارسال اطلاعات باید مستقیماً بر روی شبکه ی محلی انجام شود یا آنکه باید از طریق یک مسیریاب برای یک شبکه ی دیگر ارسال شود. با توجه به تعداد بسیار زیاد میزبان ها در شبکه های کلاس A و B ، مسأله ی ذکر شده بسیار حائز اهمیت است. برای این منظور از مفهومی به نام "الگوی زیرشبکه"(Subnet Mask ) استفاده میشود و به گونه ای در بخش شناسه ی سیستمهای انتهایی، زیرشبکه ها را مشخص می نماید.

همانطور که گفته شد، به منظور تقسیم یک شبکه به چند زیرشبکه ی مختلف، با استفاده از تغییر مقادیر بکاررفته در بخش سیستم های انتهایی در کلاس آدرس مورد نظر انجام میشود. به طور مثال، میتوان در یک شبکه ی کلاس B با استفاده از قالب آدرس دهی مشخص شده در شکل ۱ اقدام به بکارگیری 2۵4 زیرشبکه نمود. همانطور که مشاهده میشود، 8 بیت سمت چپ از مجموعه ی بیتهای موجود در بخش شناسهی میزبان در آدرس کلاس B به منظور تعیین 2۵4 زیرشبکه مورد استفاده قرار گرفتهاند. بنابراین، به منظور اینکه یک سیستم انتهایی تشخیص دهد که یک سیستم انتهایی دیگر در زیرشبکهی خودش (شبکه ی محلی مشترک با خودش) قرار دارد یا در یک زیرشبکه ی دیگر قرار دارد، باید قسمت های شناسه ی شبکه و شناسه ی زیرشبکه از آدرس IP آن سیستم انتهایی را با آدرس IP خود مقایسه کند. این کار با استفاده از یک الگوی زیرشبکه انجام میشود. به طور مثال، الگوی زیرشبکه برای آدرس های مشخص شده با قالب شکل ۱ به صورت 255.255.255.0 مشخص می گردد. Mef3sh6.PNG

تعیین محل یک سیستم انتهایی دیگر بدین صورت انجام میشود که هر سیستم انتهایی آدرس IP خود و آدرس IP سیستم انتهایی دیگر را با الگوی زیرشبکه AND میکند (با این کار بخش شناسه ی سیستم های انتهایی را صفر می نماید) و هر دو آدرس بدست آمده را با هم مقایسه می نماید. اگر دو آدرس بدست آمده با هم برابر باشند، دو سیستم انتهایی در یک زیرشبکه ی یکسان قرار دارند و در صورت مغایرت، سیستم انتهایی مبدأ باید بسته های تولید شده به مقصد سیستم انتهایی حاضر در یک زیرشبکه ی دیگر را به یکی از مسیریابهای حاضر در شبکه ی محلی خود ارسال نماید.

به عنوان یک مثال دیگر، الگوی زیرشبکه ی 255.255.240.0 در نظر گرفته میشود. شکل دودویی این الگو به صورت 11111111.11111111.11110000.00000000 قابل نمایش می باشد. در صورتی که فرض شود الگوی مورد نظر برای یک شبکه از کلاس B تعریف شده است، مشاهده میشود که چهار بیت سمت چپ از ( بخش مربوط به شناسه ی سیستم های انتهایی به منظور تعیین 14 (2-4^2) زیرشبکه مورد استفاده قرار گرفته است. با توجه به اینکه 12 بیت در این بخش باقی مانده است، میتوان 4094 (2-12^2) سیستم انتهایی در هر زیرشبکه بکار گرفت.

لازم به تذکر است که همیشه تعداد زیرشبکه ها و تعداد سیستم های انتهایی حاضر در آن 2تا کمتر از کل تعداد قابل تعریف است. زیرا زیرشبکه یا ماشینی که تمام بیتهای آن صفر یا یک باشد قابل تعریف نیست. نکته ی دیگر اینکه، گاهی اوقات الگوی زیرشبکه یا Subnet Mask (به عنوان مثال) به صورت 133.189.0.0/21 در جلو آدرس شبکه نوشته میشود که معادل 133.189.0.0/255.255.248.0 است.