حكم خوابيدن دو مرد برهنه در زير يک لحاف

از ویکی جامع پردیس دانشگاهی دانشگاه قم
پرش به: ناوبری، جستجو
متون فقه جزایی
مقاله بعدی:چگونگی ثبوت سحق
مقاله قبلی:حكم بوسيدن پسر بچه از روی شهوت

حكم خوابيدن دو مرد برهنه در زير يک لحاف

(وكذا يعزر) الذكران (المجتمعان تحت أزار واحد مجردين وليس بينهما رحم) أی: قرابة (من ثلاثين سوطا إلی تسعة وتسعين) علی المشهور؛ اگر دو مرد زير يك لحاف بخوابند و هر دو برهنه باشند و بين آنها نيز خويشی و قرابتی نباشد، بنا بر قول مشهور آنها را از 30 تازيانه تا 99 تازيانه تعزير می كنند.

أما تحديده فی جانب الزيادة فلأنه ليس بفعل يوجب الحد كملاً، فلا يبلغ به؛ دليل اينكه حداكثر آن 99 تازيانه است ، اين است كه چنين كاری مانند زنا و لواط نيست تا كه موجب حد كامل شود. پس به حد كامل نمی رسد. بنابراين نبايد از 99 تازيانه بيشتر شود؛ چون اگر صد تازيانه بزنند به حد كامل می رسد و چنين عملی (خوابيدن دو نفر برهنه زير يک لحاف) موجب حد نيست.

ولقول الصادق (عليه السلام) فی المرأتين تنامان فی ثوب واحد، فقال: « تضربان »، فقلت : حداً؟ قال "لا" وكذا قال فی الرّجلين؛ همچنين امام صادق (عليه السلام) درباره دو زنی كه زير يک پارچه خوابيده باشند . فرموده اند: « آن دو را می زنند » راوی می گويد از ايشان پرسيدم: « آيا به اندازه حد (صد تازيانه) آن دو را می زنند؟ » امام فرمود: « خير » سپس راوی می گويد كه امام درباره دو مرد هم همين را فرمودند.

وفي رواية ابن سنان عنه (عليه السلام): « يجلدان حداً غير سوط واحد »؛ و در روايت ابن سنان نيز آمده است كه آنها را يک حد می زنند غير از يک تازيانه؛ يعني 99 تازيانه می زنند؛ زيرا يک حد صد تازيانه است.

وأما فی جانب النقيصة فلرواية سليمان بن هلال عنه (عليه السلام) قال: « يضربان ثلاثين سوطا » وطريق الجمع الرجوع فيما بين الحدين إلی رأی الحاكم؛ اما اين كه گفته شد حداقل سی تازيانه می زنند به اين دليل است كه در روايت سليمان بن هلال از امام صادق (عليه السلام ) آمده است كه او را سی تازيانه می زنند. شيوه جمع بين اين روايت و رواياتی كه حداكثر را تعيين كرده است، تعيين آن بين 30 تا 99 تازيانه با نظر حاكم است. والتقييد بنفي الرحم بينهما ذكره المصنف كغيره تبعا للرواية ؛ اينكه گفته شد نبايد بين آنها خويشاوندی باشد و به اين مطلب هم مصنف و هم دانشمندان ديگر اشاره كرده اند، به خاطر روايتی است كه كلمه رحم در آن آمده و فرموده است كه نبايد بين آنها خويشاوندی باشد.

ويشكل بأن مطلق الرحم لا يوجب تجويز ذلك، فالأولی ترك القيد أو التقييد بكون الفعل محرّما؛ شارح معتقد است كه شرط دانستن خويشاوندی در اين باره مشكل است زيرا مطلق خويشاوند بودن دو مذكر به اين معنا نيست كه برهنه خوابيدن آنها پهلوی يكديگر جايز باشد. پس بهتر است كه اين قيد حذف شود و خويشاوندی شرط نباشد . يعنی وقتی دو مرد برهنه پهلوی يكديگر بخوابند، چه خويشاوند باشند و چه نباشد، هر دو تعزير می شوند. يا اينكه وقتی آنها را تعزير می كنند كه فعل حرامی مرتكب شوند و خوابيدن آنها در كنار هم فعل حرامی باشد در غير اين صورت تعزير جايز نيست.