درس:متون فقه جزایی/فصل سیزدهم/بخش ششم

از ویکی جامع پردیس دانشگاهی دانشگاه قم
پرش به: ناوبری، جستجو

حکم معتقد به حلیّت نبیذ

(ویحدّ معتقد حلّ النّبیذ) المتّخذ من التّمر (إذا شربه)، ولا یعذر فی الشّبهة بالنّسبة إلی الحدّ وإن أفادته درء القتل، لإطلاق النّصوص الكثیرة، بحدّ شاربه كالخمر؛ كسی که معتقد باشد. نبیذ حلال است [۱] و آن را بنوشد بر او حد جاری نمی‌شود. اما اگر نسبت به حد ادعای شبهه کند، از او پذیرفته نمی‌شود؛ یعنی بر او حد جاری می‌شود. بنابراین، ادعای شبهه اگرچه قتل را برمی‌دارد ولی حد را برنمی‌دارد. [زیرا وجود اختلاف در حرمت آن سبب می‌شود که حرمتش ضروری دین نباشد.] زیرا در روایات بسیاری به طور مطلق آمده است که اگر كسی شارب نبیذ باشد مانند شارب خمر است و حد بر او جاری می‌شود.

وأولی بالحدّ لو شربه محرِّماً له ولا یقتل أیضاً كالمستحلّ؛ و به طریق اولی اگر آن را شرب کند و معتقد به حرمت آن باشد، حد بر او جاری می‌شود. البته کشته نمی‌شود، مانند کسی که آن را حلال می‌شمارد. چون هنگامی که بنا شد، مستحل كشته نشود غیرمستحل نیز به طریق اولی كشته نمی‌شود.



پاورقی

  1. خمری كه از خرما گرفته می‌شود.