درس:متون فقه جزایی/فصل هفدهم/بخش دوازدهم

از ویکی جامع پردیس دانشگاهی دانشگاه قم
پرش به: ناوبری، جستجو

حكم خوراندن مادة بيهوش كننده و خواب آور به ديگري

(ولو بنّج غيره) أي أطعمه البنج حتي ذهب عقله عبثاً أو لغرض (أو سقي مرقدا) (وجني) علي المتناول بسببه (شيئاً) (ضمن) ما جناه (وعزر) علي فعله المحرم ويستثني من ذلك ما لو استعمله للدواء فإنه جائز حيث يتوقف عليه، لم كان الضرر أو يكون قدراً لا يضر بالمزاج؛ اگر شخصی، كس ديگری را بنج دهد؛ يعنی گياهی بدهد كه از مواد مخدر است و افرادی كه استفاده می كنند عقلشان را از دست می دهند، چه بيهوده اين كار را انجام دهد، يا اين كه غرضی داشته باشد، يا داروی خواب آور به او بنوشاند و بدين وسيله بر او جنايتی وارد كند، اين جنايت را ضامن است. اگر بدنش را مجروح كرده باشد، بايد قصاص شود يا ديه دهد و به خاطر فعل حرامی كه مرتكب شده است، تعزير می شود. اما اگر پزشک آن را برای او تجويز كرده باشد و استعمال آن برای مداوا باشد، مجازات نمی شود؛ زيرا دارويش اين است و داروی ديگری برای مداوا ندارد. مراد از « لمكان الضرر » « لا ضرر » است. چون اگر استعمال نكند، موجب ضرر برای او می شود. همچنين اگر مقداری مصرف كند كه به مزاجش ضرر نمی زند، حرام نيست و نمی توان تعزيرش كرد.