دوره پنجم: عصر ركود نسبی

از ویکی جامع پردیس دانشگاهی دانشگاه قم
پرش به: ناوبری، جستجو
متون فقه جزایی
مقاله بعدی:دوره ششم: عصر نهضت مجدد مجتهدان
مقاله قبلی:دوره چهارم: عصر كمال اجتهاد

دوره پنجم: عصر ركود نسبی

پس از دوره ی چهارم متجاوز از 100 سال در بسیاری از حوزه‌های علمیه، فقها غالباً نظر جدیدی فراتر از آنچه شیخ طوسی (ره) بیان داشته بود، ابراز و عرضه نكردند. شاید این مطلب به جهت عظمت علمی شیخ (ره) و استحكام مبانی او بود. البته در این دوره مجتهدان به‌نام و شخصیت های علمی برجسته‌ای ظهور كردند. حضور این مجتهدان سبب شد مشعل اجتهاد و استنباط همچنان مشتعل بوده و به سردی نگراید. كتاب های الوسیله نوشته ی ابوجعفر محمد بن علی الطوسی، معروف به ابن‌حمزه، و غنیة النزوع إلی علمی الأصول و الفروع نوشته ی حمزة بن علی بن زهره حلبی از كتب فقهی و استدلالی این دوره هستند. اصول فقه نیز در این دوره رونق داشت و عنصر عقل جزء مبادی اجتهادی قلمداد می‌شد. كتاب الغنیة فی مصب الإجتهاد نوشته ی سید ابن‌ زهره از این نمونه است. حتی توجه به فقه قرآنی نیز در این دوره به چشم می‌خورد؛ كتاب فقه القرآن نوشته ی قطب‌الدین راوندی گویای این توجه است.