زنای به عُنف

از ویکی جامع پردیس دانشگاهی دانشگاه قم
پرش به: ناوبری، جستجو
متون فقه جزایی
مقاله بعدی:چند نکته
مقاله قبلی:زنای مرد ذمی با زن مسلمان

زنای به عنف

(والزانی مکرهاً للمرأة)؛ اگر کسی به اکراه [زور] و عنف با زنی زنا کرد با شمشیر کشته می‌شود.

والحکم فی الأخبار والفتوی معلق علی المرأة وهی کما سلف لا تتناول الصغیرة؛ «مرأة» مؤنثِ «مرء» است؛ «مرء» به معنای رجل و «مرأة» به معنای زن است. مرد بالغ را «رجل» و زن بالغ را نیز «مرأة» می‌گویند.

می‌فرماید: حکمی که در روایات آمده درباره ی «مرأة» است. امّا اگر کسی با دختری نابالغ زنا کرد، چون آن دختر به حدّ بلوغ نرسیده است، «مرأة» بر او صدق نمی‌کند؛ از این رو اگر کسی با صغیره‌ای زنا کند، با شمشیر کشته نمی‌شود. کسی را با شمشیر می‌کشند که با زنی بالغه‌ زنا کرده باشد؛ یعنی بر آن زن «مرأة» صدق ‌کند. امّا بر زن صغیره، «مرأة» صدق نمی‌کند؛ از این رو از شمول این حکم خارج است.

ففی إلحاقها بها هنا نظر؛ اگر بخواهیم «صغیره» را به «مرأة کبیره» ملحق کنیم، محلّ نظر است. زیرا من فقد النص؛ نص اختصاص به «مرأة» دارد.

واصالة العدم؛ یعنی شک می‌کنیم که آیا می‌توان «زانی بالصّغیره» را با شمشیر کشت یا نه؟ اصل این است که نمی‌توان او را کشت.

از طرفی چند دلیل نیز صغیره را به مرأة کبیره ملحق می‌كند؛ همچون:

ومن أن الفعل أفحش؛ از یک سو زنا کردن با صغیره افحش است؛ یعنی از زنا با مرأة بالغه بدتر است. پس باید بتوان زانی را با شمشیر کشت. والتحریم فیها أقوی؛ یعنی حرمت در تجاوز به صغیره، اشدّ و اقوی است.

پس افحش و اقوی بودن زنا با صغیره، ایجاب می‌کند که بتوان او را با شمشیر کشت و حدّ بر او جاری کرد.