نظریه حواله بودن برات

از ویکی جامع پردیس دانشگاهی دانشگاه قم
پرش به: ناوبری، جستجو
حقوق تجارت
مقاله بعدی:وجوه تشابه و افتراق حواله و برات
مقاله قبلی:نظریه انتقال حق یا انتقال طلب

از جمله نظریات کلاسیک در رابطه با ماهیت حقوقی برات ، نظریه حواله بودن برات می باشد. به موجب این نظریه، برات نوعی حواله است؛ بدین معنا که برات‌دهنده, به عنوان محیل، دارندۀ برات (محال‌له) را حواله می‌دهد که طلب خود را, که همان وجه برات است، از محالٌ‌علیه (برات‌گیر) بگیرد.

این نظریه را بعضی از حقوق‌دانان داخلی مطرح کرده‌اند و یک نظریه ی بومی ‌است. در ابتدای رواج برات در ممالک اسلامی ‌برخی از فقها چنین برداشتی نسبت به برات داشته‌اند و البته این برداشت چندان هم بی‌وجه نیست.

طبق ماده 724 قانون مدنی، حواله عقدی است که به موجب آن طلب شخص از ذمه ی مدیون به ذمه ی شخص ثالثی منتقل می‌گردد. مدیون را محیل و طلبکار را محتال و شخص ثالث را محال‌علیه می‌نامند.

بر اساس این دیدگاه برات‌دهنده به برات‌گیر دستور می‌دهد که طلبی را که دارنده از او دارد به دارندۀ برات بپردازد. در نتیجه برات‌دهنده محیل، دارندۀ برات محتال و برات‌گیر محالٌ‌علیه است.

فقها و حقوق‌دانان در خصوص ماهیت حقوقی حواله بحث کرده‌اند. بعضی حواله را معاوضه ی دو دین می‌دانند و بر این باورند که دین محیل به محتال با دین محالٌ‌علیه به محیل معاوضه می‌شود.